بیمه آرمان چگونه از دل بدهی سایپا، یک دارایی ۳.۲ همتی بیرون کشید؟

مدیران شرکت‌های بیمه در قلب این تضاد قرار دارند چرا که از یک‌سو باید نقدینگی کافی برای پرداخت خسارت‌ها را حفظ کنند و از سوی دیگر، منابع مالی نباید زیر فشار تورم قدرت خرید خود را از دست بدهند.

بنابراین مسئله تصمیم گیری استراتژیک برای مدیران عامل شرکت های بیمه دقیقاً در همین نقطه آغاز می‌شود.

مدیرانی که باید امروز حق‌بیمه دریافت کنند، فردا خسارت بپردازند و در فاصله این دو، ارزش منابعی را حفظ کنند که متعلق به یک بنگاه اقتصادی و در نهایت سهامداران آن است.

در چنین فضایی، بیمه آرمان تصمیم گرفت با تهاتر یک همت از بدهی خود با سایپا پرداخت ۶۰۶ میلیارد تومان به صورت نقدی و یک ۱.۶ همت به صورت اقساطی در قالب تهاتر از طریق فروش بیمه نامه یک معامله ۳ هزار و ۲۱۳ میلیارد تومانی برای خرید ملک«پلاسکوکار» انجام دهد.

حالا آرمان انتخابی انجام داده که باید در چارچوب همین تضاد بررسی شود.

واقعیت این است که فروش اقساطی کالا و خدمات امروز بخشی از سبد خرید خانوار شده است و چرا بیمه باید از چنین فرصتی جا بماند، در حالی که در این معامله نه تنها بخشی از طلب خود را به صورت ملک دریافت کرده است، بلکه تورم را در این معامله برای دارایی های سهام داران مدیریت کند.

به همین دلیل است که بیمه گران چنین رویکردهایی را در فروش در دستور کار قرار داده اند، رویکردهایی که امروزی نیست اما مطالباتشان را به روز رسانی و همراه با ارزش افزوده نگه می دارد، راهکاری با عنوان «تهاتر».

در اسناد بیمه آرمان، خرید «پلاسکوکار» از طریق مزایده، ارزیابی کارشناسی و تصویب هیئت‌مدیره مستند شده است و گزارش حسابرس نیز به اسناد قرارداد و پرداخت‌های معامله اشاره می‌کند.

همین مدارک نشان می‌دهند که برای تصمیم، فرآیندی رسمی وجود داشته است، اما برای شناخت منطق استراتژیک آن باید یک گام فراتر رفت.

مدیران صنعت بیمه معمولاً با ریسک‌هایی مواجه‌اند که حذف یکی از آنها می‌تواند دیگری را افزایش دهد.

با همین فرمول ساده، تهاتر یک بدهی با ملک، مواجهه مستقیم با کاهش ارزش پول را تغییر می‌دهد، اما ریسک تمرکز دارایی و دشواری دسترسی سریع به نقدینگی را به همراه دارد، اما آرمان بخشی از طلب خود را از پیش دریافت کرده است.

به هر حال هنر مدیریت استراتژیک، حذف کامل ریسک نیست، بلکه در انتخاب ترکیبی از ریسک‌هاست که با ماهیت تعهدات شرکت و منافع سهامداران سازگار باشد، توضیحات مالی بیمه آرمان نیز، این منطق را توجیه کرده است که سرمایه‌گذاری در املاک پس از این معامله ۵۸۰۸ درصد افزایش یافته است.

همین چند خط توضیح اهمیت تصمیم را نشان می‌دهد، چرا که معامله در سال گذشته صورت گرفته اما اگر ارزش خالص ملک از رشد سطح عمومی قیمت‌ها بیشتر شده باشد، می‌توان از حفظ و افزایش قدرت خرید سرمایه سخن گفت.

حالا مهم‌ترین ویژگی معامله «پلاسکوکار» این است که ما را از بررسی یک دارایی مشخص به ارزیابی فلسفه مدیریت سرمایه در شرکت‌های بیمه می‌رساند.

بنابراین مسلما خرید پلاسکوکار قدرت خرید سرمایه را حفظ کرده، بازدهی متناسب با ریسک ایجاد کرده و در عین حال توان ایفای تعهدات بیمه آرمان را تضعیف نکرده است و این معامله نمونه‌ای از بهره برداری استراتژیک از فرصت ها در شرایط تورمی است.

مسلما مدیران بیمه آرمان با این انتخاب، آینده اقتصادی متفاوتی برای شرکت و سهامداران فراهم کرده اند، موقعیتی که با ارزشگذاری به روز تهاتر این ملک با لحاظ قیمت ها و تورم کنونی در فاصله کمتر از یک سال به سادگی قابل برآورد است.

اگر ارزش امروز پلاسکوکار، پس از تعدیل تورم و هزینه‌های سرمایه‌گذاری، از ارزش منابع اولیه و بازده گزینه‌های جایگزین فراتر رفته باشد، آنگاه این معامله می‌تواند شاهدی بر یک تصمیم موفق مدیریتی باشد و مسلما کارنامه «قلی پور» در بیمه آرمان را چند پله ارتقا خواهد داد.